Over mij

Wie ben ik?


Mijn naam is Suzan, 31 jaar. Getrouwd. Moeder van 4 kindjes. Ook al kan ik er ‘s avonds maar 2 in bed stoppen. Ik hou enorm van zingen en dansen. Des te pijnlijker was het toen ik besefte dat ik voor mijn dochter gedurende haar eerste jaar helemaal niet heb gezongen. Mijn dochter werd namelijk vlak na haar geboorte ernstig ziek. En ik kon het niet. Want ik was op. Doordat ik thuis nooit meer zong drong het pas echt tot mij door; het gaat niet goed met mij. Ik ben er niet. Sterker nog, ik wilde er ook niet zijn. Want aanwezig bij mijn kinderen voelde ik mijn angst om mijn dochter te verliezen. Voelde ik dat mijn gezin niet een ‘happy family’ was. Het verdriet wat ik ervaarde was voor mij ondragelijk. Vaak heb ik op het punt gestaan om weg te lopen. Zodat ik niet meer met mijn dochter en haar ziekzijn geconfronteerd hoefde te worden.

Artsen
Na een bizar lange zoektocht van arts naar arts, met opmerkingen als “Uw dochter heeft het gewoon heel goed gehad in de baarmoeder, dus dat ze zo afvalt is helemaal niet erg” en “heeft u al een vakantie geboekt, u lijkt wat gestresst” kwamen we eindelijk bij een kinderarts die het begreep. Die mij vertelde dat de gedachte aan weglopen of je kind van de trap te willen gooien zodat je nooit meer die angst ervaart heel vaak voorkomen. Ik brak, want ik kreeg erkenning. Al wist ik nog niet wat ik er mee moest. En die mij vertelde dat ik altijd mocht bellen als ik die gedachten had. Bam! nog een keer die erkenning die ik nodig had. En tegelijk ja.. ook ik had die gedachten en ja.. ook ik moet hier dus iets mee..

Werk
Tegelijkertijd was daar mijn werk..
Mijn leerlingen deden bijna examen en moest ik voor de klas blijven staan ondanks dat ik omviel. Ik had zoveel verdriet, was zo moe en toch moest ik de snelweg op. Was ik verantwoordelijk voor mijn klas. En vooral was ik collega. Mensen die niet mijn gehele situatie kende alleen dat ik net terug was van verlof vroegen of ik “lekker aan het genieten ben”. Ik kon alleen maar huilen. Wat maakte dat mensen mij gingen ontlopen. Nou en dat voel je wel hoor…. Het maakte ook dat vrienden niks van zich lieten horen of hun oordeel hadden “dat wij alleen maar thuis zitten en niet gewoon even op verjaardag kwamen”. Dit maakte dat ik me zo eenzaam voelde. Ik leerde dat verlies niet alleen verdrietig was maar dat het ook een enorm eenzaam proces is.
Ik had het gevoel dat op het moment dat ik mijn verdriet begon toe te laten dat mijn omgeving de deuren dicht deed. Dat zij er geen zin in hadden.
Ik was overspannen zei de arbo-arts.. Maar dat wilde ik helemaal niet. Het kon trouwens ook niet, want mijn man moest werken en ik had twee kleine kindjes thuis. Dus het kon niet.

Erkenning
Die erkenning van zowel de kinderarts als de arbo-arts deden veel met mij. Het gaf me een soort toestemming dat ik mij zo mocht voelen. Alsof ik goedkeuring nodig had.
Doordat ik mijn machteloosheid, mijn wanhoop en vooral mijn verdriet van mezelf mocht uiten zoals het was, mocht het er ook gaan zijn. En gek genoeg hoe meer het er van mij mocht zijn en hoe meer ik accepteerde dat dit het was zette is soms ook de radio aan. Kon ik ook weer naar buiten om een klein stukje te fietsen. En oh man wat deden die kleine stukjes mij goed. Zo bouwde ik langzaam weer op. Op mijn tempo en mijn manier.

Tweestrijd
Ik ben mijn praktijk gestart om erkenning te geven aan jouw gevoelens van verdriet, gemis, eenzaamheid. Erkenning geven aan jouw gevoel. En ook het gevoel van tweestrijd. Dat je van jezelf moet werken, dat thuis alles door moet lopen en dat je ook die gezellige en leuke vriendin voor anderen blijft. Terwijl jij kapot gaat van binnen. Of zo moe bent dat je het eigenlijk niet meer kan. Het is de druk van de maatschappij, het Nine to Five principe waar we allemaal in vastzitten. Maar wat door sommige gebeurtenissen vraagt om een pauze. Zodat je echt aan jezelf kunt werken en je om leert gaan met je verdriet. Want ook jouw verdriet mag er zijn. Net zoals de mijne. En laat er nou net in verdriet zo veel verbinding zitten! Het maakt ons namelijk mens. Waarbij achtergrond, geloof, cultuur en status geen rol spelen. Waarbij jij en ik elkaar aan kunnen kijken en zullen ervaren dat we elkaar begrijpen. Want we zijn mensen. Jij en ik. Elk mens krijgt in het leven te maken met verlies. Met het verdriet en het grote eenzame gevoel wat je ongevraagd cadeau krijgt. Daarvoor ben ik er voor jou. Ik ken dat eenzame gevoel. En ik weet ook precies waar de verbinding zit. Met mij, je omgeving en de nieuwe jij. De jij, na verlies.

Mama van vier
Inmiddels ben ik dankbaar. Dankbaar voor de ziekte van mijn dochter. Dankbaar voor mijn zoon. En ook dankbaar voor de 2 kindjes die ik nooit vast heb kunnen houden, maar die wel onderdeel van ons gezin zijn. Mijn grootste wens was dat ik ‘later als ik groot ben’ vier kindjes zou hebben. Ik kan niks anders zeggen dan dat mijn wens is uitgekomen. En ja, het leven is niet maakbaar. Het loopt altijd anders dan je verwacht.

Bio
Geschoold en gediplomeerd (in chronologische volgorde..)
docent theater en maatschappijleer
systemisch werk; systemische familieopstellingen
relaxed bevallen
miskraam begeleiding
mindfulness trainer (categorie 2)