Zo dochter, zo moeder, zo oma

Vriendinnen
Nog niet zo lang geleden ging ik op bezoek bij een van mijn beste vriendinnen. Een van mijn oudste vriendinnen en tegelijk ook een van mijn meest nuchtere vriendinnen. Zij zal niet snel haar emoties tonen of laten blijken dat er iets is. Inmiddels ken ik haar natuurlijk behoorlijk goed en dan voel ik wel dat er iets speelt. Maar ik laat het altijd aan haar om over iets te beginnen. Als ze het niet met mij wilt delen gaat het me blijkbaar niks aan denk ik altijd maar.

Schoonzus
Eenmaal aan de koffie begon ze met vertellen. Ze had mijn website gezien en het raakte haar heel erg, vertelde ze. Niet lang daarvoor was haar schoonzus met 18 weken zwangerschap bevallen van een zoon. Tijdens een echo kwamen ze erachter dat alles wat moest groeien bij het jongetje, niet aan het groeien was. Nog voordat het besef echt door kon dringen, dat hun kindje niet levensvatbaar is, kwamen haar broer en schoonzus voor de onmogelijke keuze te staan; gaan we de bevalling inleiden of wachten we tot het ‘spontaan’ geboren wordt?

Inleiden
Ze besloten om voor het inleiden te gaan. Tussen de echo en het moment van inleiden zaten nog twee hele weken. Mijn vriendin vertelde met tranen in haar ogen hoe machteloos en vol ongeloof haar schoonzus was. Ze voelde haar kindje, haar zoontje, in die twee weken nog regelmatig bewegen.
De inleiding volgde en tijdens de bevalling is het kindje, hun zoon, haar neefje, overleden.
Gelukkig was de begeleiding in het ziekenhuis goed. En na een goede voorlichting hebben ze ervoor gekozen om het kindje te cremeren. Het as mochten ze bewaren.

Boosheid
Met tranen in onze ogen zaten mijn vriendin en ik aan de koffie tafel. Ik besefte me weer dat het zo snel kan gaan. Dat het verschil tussen het leven vieren en het aankijken van de dood zo dichtbij elkaar liggen. Ik merkte dat ik tijdens deze gedachte boos werd. Dat er zelden aandacht is voor verlies terwijl we in 2019 leven en dat nu toch echt wel anders zou moeten…
Tot mijn vriendin mijn gedachte onderbrak om haar verhaal te vervolgen.

Zo dochter, zo moeder
Ze vertelde dat deze ingrijpende en onverwachte gebeurtenis de hele familie op zijn kop had gezet. Niemand wist meer wat ze moesten doen of zeggen. Maar in het bijzonder de moeder van haar schoonzus. Het maakte iets los. Voor het eerst begon ze openlijk te vertellen dat zij hetzelfde heeft meegemaakt. Dat ook zij haar kindje veel te vroeg ter wereld kwam en is overleden. Allen kreeg zij haar kindje nooit te zien.
Dit was in die tijd hoe het ging. Haar moeder herbeleeft haar eigen verhaal 30jaar later weer. Ze ervaart zoveel stress paniek en eenzaamheid dat ze haar relatie plots verbrak en zich ziek heeft gemeld op haar werk.

Troost
Het, voor mij, gekke was dat dit mij bijzonder emotioneerde. Vanuit mijn werk weet ik dat het zeer regelmatig voorkomt dat niet alleen de dochters te maken hebben met verlies in de zwangerschap, maar ook hun moeders of zelfs oma’s. Voor mijzelf mag ik van het kleine geluk spreken dat ik in deze tijd ben geboren en dat er beetje bij beetje meer ruimte is voor dit verdriet. Maar onze moeders en oma’s leefden in een totaal andere tijd. De enige soort van troost die ik alle moeders en oma’s kan geven is dat het nooit te laat is om het verdriet aan te kijken. Om het als nog dat plekje te geven wat het verdient.

Luisteren
Mijn vriendin vroeg aan mij wat ze kon doen, voor haar schoonzus de moeder van haar schoonzus. Ik vertelde dat er 1 klein simpel ding is voor op de korte termijn wat ze kunt doen. En dat is luisteren. Luisteren naar haar verhaal. Luisteren naar haar verdriet. Oordeel niet. Ook niet wanneer ze een half jaar, of dus zelfs 30jaar na het verlies wederom haar verhaal kwijt moet.
Oprecht naar iemand luisteren maakt dat de ander zich veilig zal voelen bij jou. En dat is wat een moeder die haar kindje is verloren nodig heeft. Veiligheid. Om van daaruit weer te durven verbinden.

Heb jij een soort gelijk verhaal? En heb je behoefte aan nog meer tips wat je kunt doen voor iemand die zijn of haar kindje verliest? Mail me dan. Ook jij bent welkom!

Waarom Praktijk Nine2Five?

Verhalen
Studerende aan de Theaterschool wilde ik maar 1 ding: verhalen vertellen. Die verhalen waar je eigenlijk de woorden niet van kan vinden. Over het leven, de dood, het falen en het succes. Over mensen…
In die tijd werkte ik me een slag in de rondte om vervolgens met een lege rugzak de wereld in te gaan. Op zoek naar mensen. Naar hun verhalen. Op zoek naar mezelf. Mijn verhaal.

Thuis komen
Ik kwam terug met een aantal conclusies. De eerste was dat ik hield van mensen. En hoe verder ik van huis was hoe meer ik durfde te zien dat mensen ook van mij hielden. Want het gekke was dat ik aan de andere kant van de wereld, ver van mijn fysieke huis, steeds dichter bij mijn werkelijke huis kwam. Namelijk mij zelf. De tweede was, hoe meer samenlevingen ik leerde kennen, hoe meer culturen ik ontmoette,hoe meer vragen ik kreeg over ‘de mijne’. Zodoende ging ik Maatschappijleer studeren. Ik wilde ook mijn samenleving begrijpen. Na wederom een diploma behaald te hebben had ik dit keer maar 1 conclusie: ik begreep nu waarom ik ‘mijn’ samenleving niet begreep.. Wat een heerlijk gevoel.

Mensen
De belangrijkste thema’s waarover ik theater maakte en waarmee ik me ook het meeste verbonden voelde (en nog steeds!) mogen er in het westen liever niet zijn. Pijn moet snel geheeld. Tranen dienen snel weggeveegd te worden. En als je een emotie toont ben je ‘zwak’. We leren allemaal professioneel te handelen. Bijna blanco en kleurloos. Dit werkt natuurlijk fantastisch. Tot dat je te maken krijgt met verlies. Met dood. Met ziekte. Met scheiding. Anders gezegd met ‘mens’-zijn.

Verlies
Ook ik heb dit onlangs ervaren. Via mijn kinderen. In 2016, na een medische bevalling, kwam onze zoon ter wereld. Levensloos. BAM. Zo, dat kwam wel even binnen. En nee dat had ik niet verwacht. Gelukkig ging het snel goed met hem. Maar mijn trauma was geboren. En ja, dit had absoluut een grote impact op mijn moederschap.

Anderhalf jaar later zette ik een kerngezonde dochter op de wereld. Betoverend mooi. Na een bevalling gewoon thuis, in de woonkamer. Omdat het kon. Mijn man, ik en dochter samen. En een dijk van een verloskundige die mij al het werk durfde te laten doen. Op mijn manier. Samen met mijn dochter.
Een droom start. Maar na 10 dagen voelde ik dat er iets niet klopte. Ik wist het gewoon. Mijn gevoel bleek juist. Ze werd ziek. Voor haar zelfs doodziek. En ik was ten einde raad. Ik deed alles voor haar en ze glipte steeds verder weg. Ik raakte ver van mijzelf verwijderd. Van mijn man, van onze zoon en ook van onze dochter. Ik raakte overspannen. Ik vergat te ademen.

Ziek
Op dat moment werkte ik als docent op een middelbare school. Voor mijn werk was IK ziek. Maar IK was niet ziek, mijn dochter was ziek… En van mijn werk kreeg ik de vraag wanneer kom je weer? “Als mijn dochter weer beter is”. Het was het enige antwoord wat ik kon geven. Dat ik zelf ook ‘ziek’ was heeft 2 dingen met mij gedaan. Het eerste was, het maakte me eigenlijk nog zieker. Nog futlozer en ongelukkiger dan ik op dat moment al was. Het tweede was dat ik hulp zocht om ‘beter’ te worden. Ik leerde weer in mijn hart te kijken. Te voelen. Te huilen. En vooral te ADEMEN. Op vragen als ”wat maakt jou gelukkig in het leven?” had ik telkens 1 kort antwoord. Aan het werk gaan met ‘mensen’. Mensen die te maken krijgen met verlies. Met dood. Met ziekte. Met scheiding. Anders gezegd: mensen die te maken krijgen met het LEVEN.

Praktijk Nine2Five
Na bijna anderhalf jaar kon ik eindelijk zeggen dat onze dochter weer beter was. Parallel met haar gezondheid verbeterde ook die van mij. Stukje bij beetje kreeg ik meer energie en werd ik meer aanwezig. Maar op mijn werk was ik nog steeds ‘ziek’. Tegen alle adviezen in van leidinggevenden en (arbo) artsen heb ik mijn vaste contract opgezegd en ben ik weer echt gaan leven, door me te verbinden aan verlies. Waarom verlies rondom de zwangerschap? Zonder leven is er geen verlies en zonder verlies ook geen leven. Ook ik ben eigenlijk moeder van 4, maar er zijn er ‘maar’ 2 zichtbaar. Ook ik heb nog een broertje die ik nooit heb mogen ontmoeten, maar die ik altijd mis. Toch voelt het alsof ik samen met hem deze praktijk run. Mijn praktijk is voor mij een nieuwe reis. Ditmaal ‘gewoon’ thuis in het westen. Zonder rugzak. Maar met mijn broertje. Dank je wel dat jij er bent.

Als laatste in dit verhaal dank ik mijn kinderen. Voor het teruggeven wat ik kwijt was. Namelijk mijn passie voor verlies. Voor de Mens.