Zo dochter, zo moeder, zo oma

Vriendinnen
Nog niet zo lang geleden ging ik op bezoek bij een van mijn beste vriendinnen. Een van mijn oudste vriendinnen en tegelijk ook een van mijn meest nuchtere vriendinnen. Zij zal niet snel haar emoties tonen of laten blijken dat er iets is. Inmiddels ken ik haar natuurlijk behoorlijk goed en dan voel ik wel dat er iets speelt. Maar ik laat het altijd aan haar om over iets te beginnen. Als ze het niet met mij wilt delen gaat het me blijkbaar niks aan denk ik altijd maar.

Schoonzus
Eenmaal aan de koffie begon ze met vertellen. Ze had mijn website gezien en het raakte haar heel erg, vertelde ze. Niet lang daarvoor was haar schoonzus met 18 weken zwangerschap bevallen van een zoon. Tijdens een echo kwamen ze erachter dat alles wat moest groeien bij het jongetje, niet aan het groeien was. Nog voordat het besef echt door kon dringen, dat hun kindje niet levensvatbaar is, kwamen haar broer en schoonzus voor de onmogelijke keuze te staan; gaan we de bevalling inleiden of wachten we tot het ‘spontaan’ geboren wordt?

Inleiden
Ze besloten om voor het inleiden te gaan. Tussen de echo en het moment van inleiden zaten nog twee hele weken. Mijn vriendin vertelde met tranen in haar ogen hoe machteloos en vol ongeloof haar schoonzus was. Ze voelde haar kindje, haar zoontje, in die twee weken nog regelmatig bewegen.
De inleiding volgde en tijdens de bevalling is het kindje, hun zoon, haar neefje, overleden.
Gelukkig was de begeleiding in het ziekenhuis goed. En na een goede voorlichting hebben ze ervoor gekozen om het kindje te cremeren. Het as mochten ze bewaren.

Boosheid
Met tranen in onze ogen zaten mijn vriendin en ik aan de koffie tafel. Ik besefte me weer dat het zo snel kan gaan. Dat het verschil tussen het leven vieren en het aankijken van de dood zo dichtbij elkaar liggen. Ik merkte dat ik tijdens deze gedachte boos werd. Dat er zelden aandacht is voor verlies terwijl we in 2019 leven en dat nu toch echt wel anders zou moeten…
Tot mijn vriendin mijn gedachte onderbrak om haar verhaal te vervolgen.

Zo dochter, zo moeder
Ze vertelde dat deze ingrijpende en onverwachte gebeurtenis de hele familie op zijn kop had gezet. Niemand wist meer wat ze moesten doen of zeggen. Maar in het bijzonder de moeder van haar schoonzus. Het maakte iets los. Voor het eerst begon ze openlijk te vertellen dat zij hetzelfde heeft meegemaakt. Dat ook zij haar kindje veel te vroeg ter wereld kwam en is overleden. Allen kreeg zij haar kindje nooit te zien.
Dit was in die tijd hoe het ging. Haar moeder herbeleeft haar eigen verhaal 30jaar later weer. Ze ervaart zoveel stress paniek en eenzaamheid dat ze haar relatie plots verbrak en zich ziek heeft gemeld op haar werk.

Troost
Het, voor mij, gekke was dat dit mij bijzonder emotioneerde. Vanuit mijn werk weet ik dat het zeer regelmatig voorkomt dat niet alleen de dochters te maken hebben met verlies in de zwangerschap, maar ook hun moeders of zelfs oma’s. Voor mijzelf mag ik van het kleine geluk spreken dat ik in deze tijd ben geboren en dat er beetje bij beetje meer ruimte is voor dit verdriet. Maar onze moeders en oma’s leefden in een totaal andere tijd. De enige soort van troost die ik alle moeders en oma’s kan geven is dat het nooit te laat is om het verdriet aan te kijken. Om het als nog dat plekje te geven wat het verdient.

Luisteren
Mijn vriendin vroeg aan mij wat ze kon doen, voor haar schoonzus de moeder van haar schoonzus. Ik vertelde dat er 1 klein simpel ding is voor op de korte termijn wat ze kunt doen. En dat is luisteren. Luisteren naar haar verhaal. Luisteren naar haar verdriet. Oordeel niet. Ook niet wanneer ze een half jaar, of dus zelfs 30jaar na het verlies wederom haar verhaal kwijt moet.
Oprecht naar iemand luisteren maakt dat de ander zich veilig zal voelen bij jou. En dat is wat een moeder die haar kindje is verloren nodig heeft. Veiligheid. Om van daaruit weer te durven verbinden.

Heb jij een soort gelijk verhaal? En heb je behoefte aan nog meer tips wat je kunt doen voor iemand die zijn of haar kindje verliest? Mail me dan. Ook jij bent welkom!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *