Waarom Praktijk Nine2Five?

Verhalen
Studerende aan de Theaterschool wilde ik maar 1 ding: verhalen vertellen. Die verhalen waar je eigenlijk de woorden niet van kan vinden. Over het leven, de dood, het falen en het succes. Over mensen…
In die tijd werkte ik me een slag in de rondte om vervolgens met een lege rugzak de wereld in te gaan. Op zoek naar mensen. Naar hun verhalen. Op zoek naar mezelf. Mijn verhaal.

Thuis komen
Ik kwam terug met een aantal conclusies. De eerste was dat ik hield van mensen. En hoe verder ik van huis was hoe meer ik durfde te zien dat mensen ook van mij hielden. Want het gekke was dat ik aan de andere kant van de wereld, ver van mijn fysieke huis, steeds dichter bij mijn werkelijke huis kwam. Namelijk mij zelf. De tweede was, hoe meer samenlevingen ik leerde kennen, hoe meer culturen ik ontmoette,hoe meer vragen ik kreeg over ‘de mijne’. Zodoende ging ik Maatschappijleer studeren. Ik wilde ook mijn samenleving begrijpen. Na wederom een diploma behaald te hebben had ik dit keer maar 1 conclusie: ik begreep nu waarom ik ‘mijn’ samenleving niet begreep.. Wat een heerlijk gevoel.

Mensen
De belangrijkste thema’s waarover ik theater maakte en waarmee ik me ook het meeste verbonden voelde (en nog steeds!) mogen er in het westen liever niet zijn. Pijn moet snel geheeld. Tranen dienen snel weggeveegd te worden. En als je een emotie toont ben je ‘zwak’. We leren allemaal professioneel te handelen. Bijna blanco en kleurloos. Dit werkt natuurlijk fantastisch. Tot dat je te maken krijgt met verlies. Met dood. Met ziekte. Met scheiding. Anders gezegd met ‘mens’-zijn.

Verlies
Ook ik heb dit onlangs ervaren. Via mijn kinderen. In 2016, na een medische bevalling, kwam onze zoon ter wereld. Levensloos. BAM. Zo, dat kwam wel even binnen. En nee dat had ik niet verwacht. Gelukkig ging het snel goed met hem. Maar mijn trauma was geboren. En ja, dit had absoluut een grote impact op mijn moederschap.

Anderhalf jaar later zette ik een kerngezonde dochter op de wereld. Betoverend mooi. Na een bevalling gewoon thuis, in de woonkamer. Omdat het kon. Mijn man, ik en dochter samen. En een dijk van een verloskundige die mij al het werk durfde te laten doen. Op mijn manier. Samen met mijn dochter.
Een droom start. Maar na 10 dagen voelde ik dat er iets niet klopte. Ik wist het gewoon. Mijn gevoel bleek juist. Ze werd ziek. Voor haar zelfs doodziek. En ik was ten einde raad. Ik deed alles voor haar en ze glipte steeds verder weg. Ik raakte ver van mijzelf verwijderd. Van mijn man, van onze zoon en ook van onze dochter. Ik raakte overspannen. Ik vergat te ademen.

Ziek
Op dat moment werkte ik als docent op een middelbare school. Voor mijn werk was IK ziek. Maar IK was niet ziek, mijn dochter was ziek… En van mijn werk kreeg ik de vraag wanneer kom je weer? “Als mijn dochter weer beter is”. Het was het enige antwoord wat ik kon geven. Dat ik zelf ook ‘ziek’ was heeft 2 dingen met mij gedaan. Het eerste was, het maakte me eigenlijk nog zieker. Nog futlozer en ongelukkiger dan ik op dat moment al was. Het tweede was dat ik hulp zocht om ‘beter’ te worden. Ik leerde weer in mijn hart te kijken. Te voelen. Te huilen. En vooral te ADEMEN. Op vragen als ”wat maakt jou gelukkig in het leven?” had ik telkens 1 kort antwoord. Aan het werk gaan met ‘mensen’. Mensen die te maken krijgen met verlies. Met dood. Met ziekte. Met scheiding. Anders gezegd: mensen die te maken krijgen met het LEVEN.

Praktijk Nine2Five
Na bijna anderhalf jaar kon ik eindelijk zeggen dat onze dochter weer beter was. Parallel met haar gezondheid verbeterde ook die van mij. Stukje bij beetje kreeg ik meer energie en werd ik meer aanwezig. Maar op mijn werk was ik nog steeds ‘ziek’. Tegen alle adviezen in van leidinggevenden en (arbo) artsen heb ik mijn vaste contract opgezegd en ben ik weer echt gaan leven, door me te verbinden aan verlies. Waarom verlies rondom de zwangerschap? Zonder leven is er geen verlies en zonder verlies ook geen leven. Ook ik ben eigenlijk moeder van 4, maar er zijn er ‘maar’ 2 zichtbaar. Toch voelt het alsof ik samen met hen deze praktijk run. Mijn praktijk is voor mij een nieuwe reis. Ditmaal ‘gewoon’ thuis in het westen. Zonder rugzak. Maar met mijn broertje. Dank je wel dat jij er bent.

Als laatste in dit verhaal dank ik mijn kinderen. Voor het teruggeven wat ik kwijt was. Namelijk mijn passie voor verlies. Voor de Mens.

2 antwoorden op “Waarom Praktijk Nine2Five?”

  1. Wauw Suzanne je raakt me met het delen van jouw kwetsbaarheid en de kracht die dit heeft voortgebracht. Ik heb een klein stukje hierin mee mogen reizen en je bent een voorbeeld hoe je echt alleen maar jouw eigen unieke leven kunt leven door er helemaal ja tegen te zeggen met alles wat er is. Dat brengt je bij jouw talent in wat je de wereld te geven hebt. En daar ligt jouw bestemming. Ik gun heel veel vrouwen jouw aandacht en begeleiding!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *